به عنوان نخستین سؤال میخواستم بپرسم داشتن پروانه کسب برای یک واحد صنفی چه ارزشی دارد؟
بیتردید روشن است که اصناف مشروعیت خود را از پروانه کسب میگیرند و یک فرد صنفی باید مراحل مختلفی را طی کند تا موفق به دریافت پروانه کسب شود. ضمن اینکه نباید به جواز قانونی فقط به عنوان یک برگ کاغذ ساده نگاه کرد. ارزش این مجوز تا جایی است که در حال حاضر، در مراجع قضایی متهمان برخی جرایم را فقط با گرفتن جواز کسب آزاد میکنند پس بخوبی درمییابیم این برگه ارزش قانونی بالایی دارد. اما دو موضوع در مجموعه اصناف وجود دارد که هم باعث خوشحالی ما میشود و هم موجب ناراحتی و نگرانی نخست اینکه گرفتن پروانه کسب و به عبارتی قانونمند شدن افراد در این مجموعه باعث سربلندی و رضایت ما است اما آن دسته که بدون مجوز و غیر قانونی کار میکنند برای اتاق اصناف و دولت مشکل آفرین هستند. اگر محتاطانه بخواهیم آمار دهیم باید بگوییم حدود 40 درصد کسبه بدون پروانه کسب کار میکنند. حال آنکه اتاق اصناف از مجموعه اتحادیهها تشکیل شده است. همچنین باید بدانیم در ایران حدود 3 میلیون واحد صنفی وجود دارد که به طور تقریبی 600 هزار واحد بدون پروانه فعالیت میکنند اما در شهر تهران این مشکل چشمگیرتر است.
البته این به معنی کم کاری ما نیست. بلکه برخی به علت تغییر شغل، عدهای به خاطر فوت صاحب مغازه و البته گروهی نیز به خاطر فرار از قانون پروانه کسب نگرفتهاند. با تمهیداتی که قانونگذار و اتحادیهها در نظر دارند به این سمت و سو میرویم که با تسهیل شرایط قانونی کار، این افراد را تشویق کنیم که برای دریافت پروانه کسب اقدام کنند. چراکه داشتن این مجوز قانونی هم خاطر مشتری را آسوده میکند و هم کار نظارت و بازرسی را برای ما راحت میکند. اما برای کسانی که پروانه کسب ندارند به احتمال زیاد از سال 95 اقدامهای انضباطی در نظر گرفته خواهد شد تا شاید مجبور شوند برای دریافت مجوز مراجعه کنند.
آیا واحدهای صنفی بدون مجوز به طور کامل شناسایی شده اند؟
اتاق اصناف متولی حدود 135 اتحادیه در شهر تهران است. این اتاق کارهای تخصصی در هر صنف را به اتحادیه مخصوص آن محول میکند. با این وجود از آنجا که تهران یک ابرشهر است بنابراین شناسایی تک تک این واحدها کاری غیر ممکن است. به عنوان مثال تا دیروز یک مغازه در گوشهای از تهران اغذیه فروشی بوده اما امروز میبینیم که همان مغازه تبدیل به لباس فروشی شده است